miasteczko

PORYCK

gmina Poryck, powiat Włodzimierz, województwo wołyńskie, parafia Poryck

Opracowywane w okolicy:
Jerzyn, Zygmuntówka, Olin, Koniuchy, Iwanicze Nowe, Chorów, Poryck Stary, Orzeszyn,

A B C D E-F G H I J K L-Ł M N O P R S-Ś T U W Z-Ż

 Obecnie brak więcej informacji. Proszę Państwa o pomoc w uzupełnianiu wykazu.

Osoby zainteresowane miejscowością / udostępniające informacje: FORMULARZ zgłoszenia rodziny i uzupełnienia danych
L.p.	Imię Nazwisko	Przekazane informacje w okresie i zakresie:	E-mail - (a) zamień na @
1.	Ryszard Jezierski - dawny mieszkaniec Porycka.	[2004] poz. 1-4.  Kto wie jak zginęli moi dziadkowie Jezierscy ze Starego Porycka w dniach 11-12-13 lipiec 1943r.? Proszę o wszelkie nawet przypuszczenia. Będę bardzo wdzięczny.	dziadek_jez(a)poczta.fm
2.	Iwona Gołębiowska	[listopad 2005]  poz. 5	ivego(a)poczta.onet.pl
3.	Barbara Sarosiek-Januszewska	[listopad 2007]  poz. 6-7 Z relacji mojego śp. ojca Edwarda oraz dziadków pamiętam, że podczas pamiętnych mordów Polaków między 11. a 13. lipca 1943 r. znajdowali się w podpalonym przez Ukraińców kościele w Porycku. Cudem uniknęli śmierci. Ciocia Janina opowiadała, że udało jej się wynieść jakiś obraz. Ciocia Jadwiga ukrywała się parę dni w jakimś dole. Dzięki pomocy jakiegoś Ukraińca, dotarli do Lwowa, a potem do Krakowa, gdzie przebywali do końca wojny. W 1946 r. przenieśli się do Nakła nad Notecią koło Bydgoszczy. Ciocia Janina wyszła za mąż za wdowca - Wacława Zembrzyckiego.	barbara.sj(a)gmail.com

11 lipca 1943 roku do kościoła pod wezwaniem św. Trójcy w Porycku na Wołyniu, podczas odbywającej się mszy, wkroczyła ukraińska sotnia Kurenia Zawidowskiego. Strzelając z ręcznych i maszynowych karabinów zamordowano kilkudziesięciu Polaków. Ludzie zgromadzeni w kościele próbowali uciekać, lecz ich wysiłek okazał się bezskuteczny. Kościół był otoczony. Po chwili napastnicy weszli do środka i zaczęli dobijać rannych strzałami w głowę. Wydawać by się mogło, że nikt nie miał szans na przeżycie. Jednakże jedną z nielicznych osób, która przeżyła był ministrant Stanisław Filipowicz. Widząc, że Ukraińcy dobijają rannych udawał nieżywego. Nie wiedział, że leżąca obok niego matka była śmiertelnie ranna. Korzystając z nieuwagi oprawców, Filipowicz przedostał się na strych, a stamtąd do sąsiadującego z kościołem banku. Leżąc kilka godzin na strychu doczekał się, że zbrodniarze odjechali. W tym czasie w kościele, oprócz jego matki, zginęła jego siostra i siostrzenica. Następnego dnia, tych co ocaleli, dobijano w domach. W sumie zamordowano ponad 200 Polaków. (z http://ofiaromwojny.republika.pl/teksty/0007.htm)