wieś

KAMIENNA GÓRA

gmina Aleksandria, powiat Równe, województwo wołyńskie, parafia Aleksandria

Opracowywane w okolicy:
Lubomirka Stara, Lipniki, Lubomirka Nowa, Trzy Kopce, Sołomka Średnia, Majdan Koźliński,

A B C D E-F G H I J K L-Ł M N O P R S-Ś T U W Z-Ż

Kamienna Góra była typową wioską ukraińską, gdzie na 118 zagród, tylko 17 należało do polskich rodzin.

WYKAZ RODZIN - stan z kwietnia 1943 r.

1. ORLIŃSKI Jan z żoną i kuzynką Rozalią.
2. SOCZYŃSCY - rodzeństwo: Helena, Izydora, Józef.
3. ROZWADOWSKI Henryk z żoną. Bezdzietni.
4. DRZEWIECKI Marceli, żona Maryna (Ukrainka) oraz trzech synów. Marceli i synowie zostali zamordowani przez nacjonalistów ukraińskich w kwietniu 1943 r. Maryna ocalała.
5. PRZYŁUCKI Teofil, żona Stanisława oraz syn Stanisław z żoną Antoniną i synkiem Janem. Od 1941 r. zamieszkiwała tam bratowa Teofila - Petronela Przyłucka - lat 45 z dziećmi: Stanisława - lat 22, Mirosława - lat 6, Irena - lat 4, Piotr - lat 20, Ryszard - lat 13, Eugeniusz - lat 10. W maju 1943 r. cała rodzina, ratując życie, przedostała się do Równego, gdzie pozostała do końca wojny. Mąż Petroneli -Paweł Przyłucki - lat 55 został aresztowany przez NKWD i zesłany do łagru na Syberii, do Polski przyjechał w 1947 r. Syn Piotr działał w konspiracji, a od 1944 r. był w WP i został oficerem.
6. PROKOPOWICZ Franciszek, żona Aniela, dzieci: Aleksander, Albina, Wacław, Danuta, Leopold-Bolesław, Tadeusz i Jan. Rodzice z synem Aleksandrem zamordowani przez ukraińskich nacjonalistów w lipcu 1943 r. Pozostałe dzieci zbiegły do Aleksandrii, przetrwały dzięki pomocy krewnych (Anna Dola z poz. 15) i zakonnic prowadzących Dom Dziecka. Po wojnie znalazły się na Dolnym Śląsku.
7. PROKOPOWICZ Adolf, żona Helena, synowie: Czesław, Symforian (po wojnie zginął w wojsku w wypadku z bronią) i Franciszek. Czesława, który ożenił się z Nadzieją (Ukrainką) i mieli córkę, zamordowali Ukraińcy. Matkę Helenę zastrzelił Niemiec.
8. PROKOPOWICZ Antoni, żona Stanisława, synowie: Stefan i Józef. Antoni i Stefan wcieleni do 2 AWP i brali udział w wojnie (Stefan po wojnie został oficerem, potem zwolnił się i jako osadnik wojskowy zamieszkał w Gryfinie)
9. DRZEWIECKI Antoni, syn Franciszek, córki: Zofia i Jadwiga. Antoni (znany z tego, że służył w gwardii carskiej, w pułku Preobrażeńskim) został zamordowany wraz z żoną Janiną przez nacjonalistów ukraińskich w kwietniu 1943 r. Zofia była ciężko ranna, ale przeżyła. Franciszek i Jadwiga zostali wywiezieni na przymusowe roboty do Niemiec. Po wojnie osiedlili się w Olsztynie.
10. BŁAWATOWIE - rodzina, bracia: Czesław, Izydor i Franciszek z żonami i dziećmi. Razem 10 osób.
11. CZERWIŃSKI Janusz z żoną i dzieckiem.
12. KOSSARZECKA Helena, syn Józef, córka Janina. Józef Kossarzecki był w partyzantce radzieckiej i zginął.
13. CZERWIŃSKI Adolf (1906-1972), żona Anna z Tulerów (1902-1979). dzieci: Zygmunt (1926), Tadeusz (1927), Władysław (1929), bliźnięta Adam i Marian (1934), Mirosława (1937), Antonina (1938), Józef (1940), Roman (1941). Rodzina uciekając przed bandami ukraińskimi schowała się początkowo w kwietniu 1943 roku w Aleksandrii, a potem w Równem. Po wojnie osiedliła się w Horyszowie, a w 1948 roku przeniosła się już na stałe do Trzebiatowa nad Regą.
14. GALEWSKI Józef z żoną, córką i synem (losy nieznane).
15. DOLA (w tej pozycji w wykazie Cz. Piotrowskiego zostały wprowadzone informacje niezgodne z prawdą, mianowicie: "rodzina 6 osób. Podpisali listę folksdojczów (ich ojciec służył w czasie I wś w armii niemieckiej"). Sprostowanie i uzupełnienie poniżej:
Marian, żona Anna (nie podpisali żadnej folks listy) wywiezieni przez sowietów na Sybir z dziećmi - Marią, Edwardem i nieznanym z imienia drugim synem. On dostał się do armii polskiej gen Andersa i przeszedł z Karpatczykami cały szlak bojowy z Tobrukiem włącznie. Ona z trudem przeżyła z dziećmi - ciężko pracując w tajdze. Po wojnie połączyli się i zamieszkali w Rogoźnicy na Dolnym Śląsku.
16. KOSSARZECKI Stanisław, żona Janina, syn Jan, córka Jadwiga. Po wojnie osiedlili się w Bojanowie k/Poznania.
17. DRZEWIECKI Soter, żona Helena. Mieli czworo dzieci, z tego troje zamordowali Ukraińcy. Po wojnie rodzina zamieszkała koło Łodzi.

Wykaz mieszkańców opracował Piotr Przyłucki, mieszkaniec Kamiennej Góry w latach 1941-43.

Strona powstała na podstawie opracowania redakcyjno-technicznego Czesława Piotrowskiego (Warszawa, XI 1998 r.). z lipca 2005 r.

Osoby zainteresowane miejscowością / udostępniające informacje:

FORMULARZ zgłoszenia rodziny i uzupełnienia danych

L.p.

 Imię Nazwisko Przekazane informacje w okresie i zakresie: E-mail - (a) zamień na @

 1.

 Władysław Czerwiński [luty 2006] Uzupełnienia w p.13 przekazane przez Leszka Polikowskiego karorka(a)poczta.onet.pl

 2.

 Małgorzata Rachwalska [lipiec 2008] sprostowanie i uzupełnienia w poz. 15 i 6. na podst. wspomnień Bolesława (Leopolda) i Albiny Prokopowicz. rach(a)op.pl

Polacy ostatecznie opuścili swoje rodzinne zagrody w maju 1943 r., uciekając do pobliskich miasteczek (okupacyjnych garnizonów), skąd w większości byli wywiezieni na przymusowe roboty do Niemiec. Część pozostała na Wołyniu do końca wojny (przeważnie w Równem). W Kamiennej Górze do maja 1943 r. z rąk Ukraińców śmierć poniosło 13 osób narodowości polskiej.

Utworzenie strony: luty 2006,  ostatnia aktualizacja: lipiec 2008 r.

podstrona jest częściąwww.wolyn.ovh.org

strony o Wołyniu przystosowane do rozdzielczości ekranu 1024 x 768